Η απόφαση του Αλέξη Κόντου να «κρεμάσει» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 39 ετών, φορώντας τη φανέλα της Δόξας Δράμας, στάθηκε η αφορμή για μια συζήτηση μαζί του. Μια κουβέντα που κινήθηκε ανάμεσα στο παρόν και τις αναμνήσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στα χρόνια που αγωνίστηκε στην Καστοριά...
Ο έμπειρος ποδοσφαιριστής φόρεσε τη φανέλα της ομάδας της Δυτικής Μακεδονίας τις σεζόν 2007-08 και 2008-09, στη Β’ Εθνική, σε μια περίοδο απαιτητική αλλά καθοριστική για την πορεία του.
Ξεκινώντας από εκείνα τα πρώτα του βήματα στη δεύτερη την τάξη κατηγορία, ο Δραμινός μεσοεπιθετικός θυμάται:
«Ήταν η τελευταίες χρονιές του κυρίου Σπυρόπουλου στο διοικητικό θώκο, με πολύ μικρό μπάτζετ και χαμηλό μέσο όρο ηλικίας. Για μένα ήταν οι πρώτες μου συμμετοχές στη Β' Εθνική. Είχα εμπειρίες από τη Γ' Εθνική με τη Δόξα Δράμας, αλλά η Καστοριά ήταν το πρώτο μου ουσιαστικό “σχολείο” σε αυτό το επίπεδο. Πήρα πολύτιμες εμπειρίες».
Οι εμφανίσεις του αυτές αποτέλεσαν και το «διαβατήριο» για το επόμενο μεγάλο βήμα:
«Την πρώτη χρονιά, μετά από ένα σημείο, είχα σταθερή παρουσία. Ωστόσο, η δεύτερη σεζόν ήταν αυτή που με καθιέρωσε. Μου έδωσε την ευκαιρία να μετακινηθώ στον Πανσερραϊκό, μια ομάδα με πρωταγωνιστικές βλέψεις, και τελικά καταφέραμε την άνοδο στην Α' Εθνική. Το όνομα της Καστοριάς έπαιξε σημαντικό ρόλο, είναι τιμή για μένα που αγωνίστηκα σε ομάδες με τέτοια ιστορία»...
Πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι, η Καστοριά είχε για τον ίδιο και συναισθηματική αξία:
«Ήταν μια πρόκληση που με γέμιζε. Γνώριζα την ιστορία της ομάδας και ένιωθα ιδιαίτερη σύνδεση, καθώς οι παππούδες μου από την πλευρά του πατέρα μου κατάγονται από την περιοχή. Έχω μεγάλο σόι εκεί... Η γιαγιά μου είναι από τα Λακκώματα και ο παππούς μου από το Καστανόφυτο. Ο πατέρας μου Δημήτρης (Τάκης) μάλιστα, ήταν κι αυτός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε με την ομάδα της Καστοριάς για μία χρονιά, στην Α' Εθνική, τη σεζόν 1977-78».
Αν και τα χρόνια πέρασαν, η επιθυμία για επιστροφή παραμένει:
«Έχω καιρό να έρθω, αλλά θα ήθελα πολύ να επισκεφτώ ξανά την πόλη. Να τη δείξω στη γυναίκα μου και να συναντήσω έναν παλιό μου συμπαίκτη, που πλέον είναι ιερέας. Εκεί γνώρισα και τον κουμπάρο μου, τον Κώστα Μωραΐτη, με τον οποίο παίξαμε μαζί για δύο χρόνια».
Θυμάται με θετικό πρόσημο την καθημερινότητα και το κλίμα στο εσωτερικό του συλλόγου και στην πόλη:
«Ήταν μια όμορφη εμπειρία χωρίς αρνητικά στοιχεία. Η πόλη είχε ζωή, πολλούς φοιτητές, και εμείς, ως νέα παιδιά, ήμασταν μια δεμένη παρέα. Ο πρόεδρος, παρότι είχε κουραστεί από τις προηγούμενες προσπάθειες για άνοδο, ήταν ένας κύριος και ένας πολύ καλός άνθρωπος».
Αναπόφευκτα, η κουβέντα μας έφτασε και στις αγωνιστικές στιγμές που σημάδεψαν την παρουσία του:
«Θυμάμαι έντονα το γκολ που πέτυχα την πρώτη μου χρονιά στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννενα. Ήρθαμε 1-1 και αυτός ο βαθμός ήταν καθοριστικός για την παραμονή μας. Ισοφάρισα στο 87' με χτύπημα φάουλ, ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή και μάλιστα κόντρα στην προηγούμενη ομάδα μου».
Για τη σημερινή πορεία της ομάδας στο τοπικό της Καστοριάς και την άνοδο στη Γ' Εθνική, αλλά και για την επόμενη αγωνιστική χρονιά στην τρίτη την τάξη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, εμφανίζεται αισιόδοξος αλλά και ρεαλιστής:
«Παρακολουθώ την ομάδα και αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για την άνοδο και την επιστροφή στη Γ' Εθνική, σε μια απαιτητική κατηγορία με συνεχείς αλλαγές στη δομή της. Για την επόμενη χρονιά, αν διατηρηθεί ο βασικός κορμός και γίνουν προσεκτικές και στοχευμένες κινήσεις, οι προοπτικές είναι ιδιαίτερα θετικές. Προϋπόθεση, βέβαια, αποτελεί η ύπαρξη της απαραίτητης οικονομικής στήριξης. Ο κόσμος οφείλει να σταθεί δίπλα στην ομάδα, καθώς τα έξοδα είναι πολλά και τα έσοδα περιορισμένα».
Κλείνοντας, έκανε τον απολογισμό της καριέρας του:
«Το μεγαλύτερο μου παράσημο είναι ότι ήμουν πάντα τίμιος και αξιοπρεπής. Μπορεί να μην άρεσα σε όλους ποδοσφαιρικά, αλλά πάντα προσπαθούσα. Αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζεται. Δεν ξεχνώ την Καστοριά, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωσή μου ως άνθρωπος και ως ποδοσφαιριστής. Ευχαριστώ τον κόσμο της για την αγάπη και την εκτίμηση».
Όσον αφορά την επόμενη μέρα;:
«Υπάρχουν σκέψεις για το μέλλον. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν θα φύγει από τη ζωή μου. Έχω ήδη αποκτήσει δίπλωμα προπονητή, οπότε θα δούμε τι θα φέρει η συνέχεια».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου